وقتي انسانيت تمام مي شود

.. كباب ميشوم ....

وقتي هوا گرم مي شود ...

چون يخ آب ميشوم...

وقتي هستي به دنبال اميد بال بال مي زند...

نااميد و بي پرو بال ...بال بال مي زنم...

 زندگي مي شود رويايي ..بي چشم انداز و تبسم هاي الكي...و اين داستان زندگي ما در دنياي واقعي است...

اما زندگي در فضاي مجازي بي وزن است...

حتي كلمات هم به سختي مي توان وزن داد ..چه رسد به قافيه اي كه بتوان معنايي با آن داد...

چند تا علامت تو ياهو..

وجملات قصار....و بعد فيس بوك و لايك هاي آن به استاتوس هاي دوستان..چه با مزه چي بي مزه....براي رعايت ادب در نهايت بي ادبي.......و همه سرگردان هايي هستيم كه فقط منتظريم رودتر شب بيايد به اميد فردايي پيچيده تر از امروز...