من_ شب و خورشید

قدم به قدم تا شانزده آذر....با خدای مهربانم.....

banafsheh192 — Thu, 05 Nov 2009 18:41:23 GMT

خدایا شجاعتمان ده.........................

خدایا یاریمان کن تا بتوانیم مشتها یمان را با قدرت بیشتری به سوی شان گره کنیم.................

خدایا فرزندان دربیندمان را در سلول هایشان تنها نگذار..................

خدایا مادر ندا ها را صبر ده ......تا روز رستاخیز.

خدایا...باطو مهایشان تا آن روز دست نوازشی شود بر سر جوانان امروز..و جوانان دیروزی چون من..................

.خدایا......زنده بمانیم تا شانزده آذر سبزتری را برایشان رقم بزنیم...............................

................

چقدر بگوییم خدا..............

یار دبستانی من.....دم همه برو بچه های سبز گرم...

banafsheh192 — Wed, 04 Nov 2009 16:25:18 GMT

کار ارباب رجوع را راه می اندازم..غمگین از اینکه چرا سرپرست قسمت نیست تا بتوانم به بهانه ای بزنم بیرون...یک باره

صدای مرگ بر دیکتاتور...

عمارت روسیه ..لانه ی جاسوسی است....به گوشم رسید.پایین میایم..همه همکارام توحیاط و من بیرون دویدم...

پریدم بین جمعیت و این بار گریه نمیکردم..خوشحال از اینکه همه با هم هستیم..مردم خیابان را بسته بودند و صدای

شلیک هوایی به گوشم خورد.بعد از یک ساعت برگشتم ...به دلایل امنیتی در های اداره بسته بود بچه ها قفل را باز کردندو باز صداها..کوچه ی پشتی بچه ها مرگ بر دیکتاتور گویان از دست گارد ویژه فرار میکردند.

از پنجره دولا شدم و گفتم بچه ها دستبند سبز را بردارید که شناسایی نشید..گفتن نه خانم نگران نباش...و تا ساعت دو ادامه داشت.

سیزده آبان حماسه ی دیگر ملت ایران بود...جنبش سبز ساکت نمی شود.

....غلط دیکته ای داشتم..درستش کردم

حالم خوب نیست...نمیدونم چرا..ازخستگی..یا هیجان........

banafsheh192 — Thu, 29 Oct 2009 08:00:07 GMT

سرمه در حال غرغر کردن..مامان بیا پهلوی من دراز بکش...

موزیک گوش میدهم و منتظرم مسنجر...صفحه بلاگ فا...گوگل باز بشود...و بدون عصبانیت اما با دلخوری یک ساعت است که معطلم اما هیچ جا را نمیتوانم بخوانم و نمیدانم چی کار کنم...تصمیم گرفتم از مهتاب همکار اداره ام بنویسم..نمیدانم وبلاگم را میخواند هنوز یا نه؟اما این دختر کوچولو از روز اول از من بدش میآمده است.....به بچه ها گفته: که من ازاولش از این بدم میامد!!!!!خوب خیلی سعی کردم..چرا نمیدانم اما دوست داشتم خیلی مهربان..و با شخصیت به نظر برسم..اما جدن نباید زیاد برای ثابت کردن خوب بودن تلاش کرد ..چون خوب بودن دلیل و مدرک نمیخواهد..نشد که نشد..و با اینکه من حس خوبی بهش داشتم و همه کاراش تا مدتی برایم جالب بود..یک باره پوچ شدند.و به این نتیجه رسیدم که برای دوست داشتن و دوست داشته شدن بدترین حرکت تلاش ها و حرکت های بی معنی است..اما من هرگز از کسی متنفر نشدم..هر چقدر هم زحمت بکشم فایده ندارد..شاید دلخوری باعث سنگ شدنم بشود..اما تنفر در برنامه ام نبوده است.

و آدمایی هم که تنفر را دایم بر زبان می آوردند برایم قابل درک نیستند.

اگر مهتاب اینجا را میخواند کاش این را یاد بگیرد من خیلی خوب و دوست داشتنی و خانم...و پر از نصیحت های مادرانه هستم که در سیاست های زنانه ام گم شده است.

banafsheh192 — Fri, 23 Oct 2009 17:12:32 GMT

بله منهم در نمایشگاه مطبوعات بودم....بار دیگر جلوه ای زیبا از قدرت مردم..از فاصله خیلی کم آقای کروبی را با چهره ی خندانش دیدم...........همه جا رد پای جنبش سبز هست.....و خوشحالم که مردم همه جا هستند..البته حمله به آقای کروبی را ندیدم...اما صدای موزیکی که توسط برگزار کنندگان نمایشگاه در لابلای شعار های مردم با صدای بلند پخش می شداز موارد بسیار قابل توجه امروز بود...همراهانم به من می خندیدند..میگفتند یا شعار میدادی و یا گریه میکردی..با شنیدن یار دبستانی ..ندا آقا سلطان و دیگر بچه های در بند و شهید جنبش سبز و ..مثل فیلم از جلوی چشمم می گذشت وگریه ی من نه از سر ضعف بود بلکه از بغضی است که با وجود حنجره ناتوانم هر چقدر هم فریادش بزنم تمام نمیشود....و به شوخی به بچه ها میگفتم برنامه ام برای امروز تنظیم نبوده است و ارور میدهد.

ما ادامه داریم..............................همه جا هستیم.

banafsheh192 — Thu, 22 Oct 2009 15:49:44 GMT

امروز که پنجشنبه است .اداره ما تعطیل است اما به دلیل پاره ای احتیاط های لازم(شک بین یک و دو!!!!!!)با تنبلی تمام از خواب بلند شدم..ناهار سرمه و همسررا درست کردم و همراه سروناز که کلاس داشت ازخانه بیرون رفتیم.تاکسی گرفتیم و به محض نشستن پرسیدم سیدخندان هم میروید؛راننده گفت نه..که صدای دلنواز و قشنگ شجریان را شنیدم و حماسه ی خس وخاشاک...به سروی گفتم کاش محل کارم مسیر راننده بودتا می توانستم تصنیف را گوش کنم..دلم نمی آمد پیاده شوم امامجبور به عوض کردن تاکسی شدیم و همینطور که در حال گپ و گفتگو با دخترک بودم اعلامیه ای دیواری..با این مضمون نظرم را جلب کرد:هیئت دیوانگان دو بانوی دمشق...تا کی بانوان عرب و مسیو های آنها ماجرای تفریح ووقت گذرانی ما باید باشند؟به جای ساختن کتابخانه ...اماکن ورزشی ..پرداختن به مسئله مهم سرطان تهرانی ها به دلیل آلودگی هوا..و اینکه بسیاری از هموطنان مبتلا به دلیل هزینه های سرسام آور شیمی درمانی ..ادامه درمان را رها میکنند ومرگ را ترجیح میدهند ..مزخرفاتی از این د ست روز و شب ما را پرکرده است..تا چند نسل دیگر خرافات را همراه کوله باری که نتیجه حمله عرب هابه ایران است باید با خودمان داشته باشیم؟و اینکه اجازه بدهیم جیب های گنده اشان را با نادانی امثال ما پر کنند؟

banafsheh192 — Fri, 16 Oct 2009 17:57:57 GMT

گوش دادن به تصنیف سلسله ی موی دوست با صدای زنده یاد بسطامی و فکرکردن به بچه هام...و تمام آرزوهایی که برایشان دارم یکی از تفریحات بسیار سالمم در طول روز است .امروز سروناز یکی از بزرگترین افتخاراتش را برایم گفت و اینکه هیچ کس را میان دوستانش مثل خودش پایبند به مسایل خانواده ندیده است...خوب راست هم میگوید.اینکه من کار میکنم وسروی باید واحد های درسی اش را بر اساس برنامه سرمه تنظیم کند خوب خیلی مهم است.کمتر تفریح داریم و بیشتر بدو بدو های روزمره.همیشه ازداشتن فرزند دوم ترس داشتم . دلیاش هم هراس از نسل بود.نسلی که یک جایی خیلی برایم غریبه می شود. سروناز علاقمند به موسیقی ایرانی ..اما سرمه فقط موسیقی غربی دوست دارد وجلوی ماهواره در حال تمرین رقص و تجزیه تحلیل حرکات رقاصه های کلیپ هایی است که از فارسی یک پخش میشود.چرا ما والدین قادر به درک فرزندان وخواسته هاشان نیستسم..ایده آل ها ی ما وآنهازمین تا آسمان فرق دارد ....و این سوال که کجای کار اشتباه اتفاق افتاده است. در جدال با خودم و پدرشان برای اینده ای درخشان ..اما هیچ وقت پیش بینی ها درست از کار در نمی آید .ایا تمام وظیفه ی من که مادری با دختری 19 ساله هستم مادری کردن و فداکاری است؟ایا باید فراموش کنم که زنی هستم که باید باز هم ادامه دهم و زندگی برای خودم داشته باشم؟نه زندگی جدا..اما چرا اگر بخواهم وقتی را به خودم اختصاص بدهم ..عادت کرده ام برایم خودم هم توضیح بدهم..که عیبی ندارد تو هم میتوانی یک ساعتی را در یک ماه برای خودت داشته باشی...این تربیت ایرانی..و قفل های سفت و سخت به دست و پا سازنده است یا خسته کننده؟آیا بهتر نیست بچه ها هم بدانند والدینشان هم حق زندگی کردن هم دارند ..هفته پیش سرمه مریض بود .مجبور شدم او را با خودم به اداره ببرم و همانجا با دکتر اداره مشورت و نسخه و سایر قضایا..مشغول به کارم بودم که شروع کرد به نق نق آخ دلم ..وای دلم..و خوب منهم گاهی یک نگاهی میکردم و می گفتم خوب میشوی ..گفت نه..تو هیچ کاری برای من نمیکنی و دوست داری من بمیرم...مستاصل و درمانده و کمی مات..که جواب این دختر بچه ی هشت ساله که قسمتی ار خودم هست چه بگویم؟

این است داستان من و سروناز و سرمه....

banafsheh192 — Mon, 12 Oct 2009 10:15:18 GMT

همه یک مامان دارند اما من سه تا دارم...دو تا خاله هام هم مثل مادرم هستند.گاهی حتی مهربان تر.

امسال عروسی دختر خاله ام بود.مرداد ماه ..از چند ماه قبل تصمیم گرفتیم که با بچه ها برویم.همزمان با برنامه ریزی ابن مسافرت شرایط سیاسی هم که همه میدانند چه خبر بود.سرمه اسمش در دعوت نامه نیامده بود اما از آن جایی که کنسول خیلی علاقه مند بود که سرمه هم یک سفری داشته باشد ..به سه تایی ویزا دادند..من و دو تا دختر ها در بهت و حیرت بین المللی ..با اجازه کشور مربوطه به سفر رفتیم.

برای سروی خیلی جالب بود و برای من که دلتنگی هایم برای خاله ها و بچه هاشون همیشگی است یک جور دیگه بود.

اما از اتفاقات خیلی قشنگ این سفر..آشنایی با شوهر خاله نازنینم روحی مهربانم بود که تا به حال افتخار آشنایی اش را نداشتم..مردی با قلبی بزرگ و دستی مهربان..کسی که بارها و بارها تعریفش را از همه شنیده بودم اما فکر نمی کردم انقدر دوست داشتنی باشد.

و اما شهروز که همیشه وهمیشه از بهترین ها بوده و هست.میداند که چقدر دوستش دارم.

نمیدانستم چطور از خانواده مهربانم که در بروکسل هستند تشکر کنم...اما به نظرم بهترین راه بلاگ فابود.البته نمیدانم که ایتجا میآیند یا نه..خوب بودن آدم ها ممکن است حد و مرز نداشته باشد اما من با یک دنیا عشق و دلتنگی برگشتم و همیشه و همه جا خاله هام..شوهراشون و بچه ها ..آلکس وآصی ...و عشقی که به من دادند مثل کیف کوچولی جیبی منجوق دوزی شده همراهم است.

از مسایل حاشیه ای این سفر فعالیت سبز من و روحی جون در جلوی پارلمان اروپا بود که چندان هم سبز نبود..قرار بود همه اپوسیزیون ها احترام هم راد اشته باشند اما متاسفانه اینطور نبود... فقط یک حس کوچک آرامش به من داد.

banafsheh192 — Mon, 05 Oct 2009 18:27:49 GMT

خدای من...

هستی...یا نیستی...حتمن من را با دو تا چشم کنده ات میبینی...

اگه دوست داری ببین..اگه نه که به درک...درک یعنی جهنمت؟

جهنم تو همونجایی که از بچگی فکر میکردم من را با آتیش داغ میکنن؟

اگه خدایی ..اگه مهربونی ..من را با چشمای مهربونت ببین..من را بدون نماز و کمیل و..ببین...من را با

تمام بدی هام ببین و اون نگاه قشنگت بشه آیینه زندگی من...

حتمن تو اینجوری هستی..نه لولو خورخوره...

...............................

هیچ درکی دیگه از هیچ کجای دنیا ندارم..

چرا همیشه دنبال یه اتفاق خاص باید باشم؟

چرا فکر میکنم اگه من من نبودم بهتر بود...

بلاخره تا قبل از مردنم اگه شده برای یک روز هم که شده آزادانه ..اونجور که باید باشم و در درونم هستم زندگی میکنم..

از لاکم بیرون میام.

نه جلد قشنگ را در میارم و یک جلد زشت میپوشم و به ریش دنیای خدای شما ها میخندم.............

banafsheh192 — Fri, 02 Oct 2009 18:02:43 GMT

الان خیلی خوبم...............

مسافرت خوب بود............خیلی خوب..یه جورایی زنده شدم.................همین.

ویرایش می کنم..........

banafsheh192 — Sun, 20 Sep 2009 16:12:18 GMT

امروز منزل فامیل شوهرهستم وبعد از مدت هابه بلاگستان آمدم . مرسی از سهیک عزیز به خاطر غلط گیری هایش که اشتباهات دوستی که وبلاگم را به لطف نداشتن اینترنت برایم آپ کرده و در شعری که از او خواسته بودم بگذارد اشتباهاتی داشته است ِیادآوری های لازم را کرده و من باز هم از ایشون نمره صفر را گرفتم.البته دوستی من و سهیک بسیار قدیمی است و من انتظار داشتم به جای اینکه غلط گیری کند ویرایش را میکرد که بیش از این خجالت نکشم... .

از همینجا باز هم از سهیک ممنون و متشکر هستم .در مسافرتی که داشتم سهیک دستی به سر و گوش وبلاگم کشیده و کمی تغییرات داده است.

حوب به زودی کامپیوترم درست میشود و من با توجه به موارد بالا از کلاس اول شروع میکنم...با تشکر شاگرد رفوزه وبلاگشهر.

این هم برای سهیک