گوش دادن به تصنیف سلسله ی موی دوست با صدای زنده یاد بسطامی و فکرکردن به بچه هام...و تمام آرزوهایی که برایشان دارم یکی از تفریحات بسیار سالمم در طول روز است .امروز سروناز یکی از بزرگترین افتخاراتش را برایم گفت و اینکه هیچ کس را میان دوستانش مثل خودش پایبند به مسایل خانواده ندیده است...خوب راست هم میگوید.اینکه من کار میکنم وسروی باید واحد های درسی اش را بر اساس برنامه سرمه تنظیم کند خوب خیلی مهم است.کمتر تفریح داریم و بیشتر بدو بدو های روزمره.همیشه ازداشتن فرزند دوم ترس داشتم . دلیاش هم هراس از نسل بود.نسلی که یک جایی خیلی برایم غریبه می شود. سروناز علاقمند به موسیقی ایرانی ..اما سرمه فقط موسیقی غربی دوست دارد وجلوی ماهواره در حال تمرین رقص و تجزیه تحلیل حرکات رقاصه های کلیپ هایی است که از فارسی یک پخش میشود.چرا ما والدین قادر به درک فرزندان وخواسته هاشان نیستسم..ایده آل ها ی ما وآنهازمین تا آسمان فرق دارد ....و این سوال که کجای کار اشتباه اتفاق افتاده است. در جدال با خودم و پدرشان برای اینده ای درخشان ..اما هیچ وقت پیش بینی ها درست از کار در نمی آید .ایا تمام وظیفه ی من که مادری با دختری 19 ساله هستم مادری کردن و فداکاری است؟ایا باید فراموش کنم که زنی هستم که باید باز هم ادامه دهم و زندگی برای خودم داشته باشم؟نه زندگی جدا..اما چرا اگر بخواهم وقتی را به خودم اختصاص بدهم ..عادت کرده ام برایم خودم هم توضیح بدهم..که عیبی ندارد تو هم میتوانی یک ساعتی را در یک ماه برای خودت داشته باشی...این تربیت ایرانی..و قفل های سفت و سخت به دست و پا سازنده است یا خسته کننده؟آیا بهتر نیست بچه ها هم بدانند والدینشان هم حق زندگی کردن هم دارند ..هفته پیش سرمه مریض بود .مجبور شدم او را با خودم به اداره ببرم و همانجا با دکتر اداره مشورت و نسخه و سایر قضایا..مشغول به کارم بودم که شروع کرد به نق نق آخ دلم ..وای دلم..و خوب منهم گاهی یک نگاهی میکردم و می گفتم خوب میشوی ..گفت نه..تو هیچ کاری برای من  نمیکنی و دوست داری من بمیرم...مستاصل و درمانده و کمی مات..که جواب این دختر بچه ی هشت ساله که قسمتی ار خودم هست چه بگویم؟

این است داستان من و سروناز و سرمه....