سالی یک بار با خودم قهر میکنم..اما بی فایده است.قهر کردن به درد بخور نیست.باید خودم را ببینم..باهاش حرف بزنم و کار را به چالش بکشانم.

وقتی حرف نزنی..انگار نیستی ..نمیبینی ..نمیشنوی..اما من هم میبینم و هم میشنوم....پس هستم..

باید واقع گرا باشم..خودشناسی کنم و ببینم تلاش هایم برای  پیوند دادن ها و سعی در گسسته نشدن آیا فایده ای هم  دارد یا خیر؟

وقتی به بسیاری از مسایل فکر میکنم و سعی در فراموشی اش دارم..به جایی میرسم که میبینم ریشه دار تر از آن چیزی است که من فکر میکنم و جبران آن با خود درمانی بی فایده است.

حیف که یاد نگرفته ام که حرفم را با صراحت بزنم..جلوی آیینه میروم.طرفم را روبروی خودم قرار میدهم و با فرض بودنش تمام حرف هایم را میزنم .آرام میگیرم و همه چیز مثل سابق باقی میماند.