من_ شب و خورشید
جهان ..آلوده ی خواب است.
خاطرات سیزده سالگی آنقدر برایم جالب است که همیشه مرورشان میکنم. سال 57 پدر تصمیم سرنوشت سازی گرفت.برای زندگی به مازندران رفتیم و اول نظری را در دبیرستانی آغاز کردم که فکر کردن به کوچه پس کوچه هایی که به ذبیرستانم میرسید ، من را گرفتار نوستالژی مزمن میکند. فکر میکردم پرولتاریا تنها با بودن من توان زندگی را دارد؛ فریاد زنان روزنامه کار میفروختم و هیجان آن فریاد بیشتر از هدفی که داشتم گرفتار شور دیوانه وارم میکرد. بیست سالگی به هیچ رسیدم.تمام هیجان تبدیل به ناامیدی شد و بعد از بیست سال فقط با زمزمه ترانه هایی که به یادم مانده است سعی میکنم تا جایی که ممکن است همه روزهای رفته را نگه دارم. هر از گاهی سراغ جان شیفته،سرخ و سیاه میروم ،چقدر لذت بخش و گرم است فضایی که در آن لحظه دارم. اما در شروع چهل و سه سالگی دلم میخواهد به عقب برگردم: از نو : زندگی کنم. از نو :عاشق شوم. از نو :مادر شوم. تا سی و هشت سالگی همیشه نور امیدی مرا توان زندگی کردن میداد ٬ حتی زمانی که تنها زندگی میکردم ٬ با آرامشی عجیب تا نیمه های شب "بانو" بهنود را می خواندم٬ و خودم را در آن فضا می دیدم بی تنشی. هرگز این حس غریبه ی سرگردانی ٬ معلق بودن و مردد بین بودن و نبودن را نداشتم. بنفشه ای که همیشه آهسته میرفت که مزه زندگی زود تمام نشود ٬اکنون میدود که خستگی هایش تمام شود.اما ناچارم همگام دنیا بروم تا تمام شدن دنیا را ببینم.
| Design By : Night Skin |
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.
و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیشبینی نمیکرد.
و خاصیت عشق این است.
LinkDump
