قشنگ هم بود با تمام درد هایی که برای همیشه بر دل می ماند.
سال اشنایی با دوستان نازنینم سهیک ..دوستم استادم و از مهربانترین هایی که شاید هرگز ندیده باشیم اما قرار نیست که اگر نبینیم وجود هم نداشته باشد .شازده خانم..دختر هزار لبخند که نمیدونم کجا گمش کردم .اندیشه .. چهر ه ای جدیداز نسلی را دیدم که برایم تعریف نشدنی بود.خواننده اشعار اکتاویو پاز و وبلاگ نویسی که قابلیتش...انسان بودنش...رفتارش... افکارش شگفت زده ام کرد.هر جا که هست برایش ارزوی موفقیت میکنم.اقای افراسیابی که خاطرات دلنشین شان بسیار برایم دلچسب است.رضا مهربان که نوشته هایش سخت مرا به خودم برمیگرداند.شهاب با هراسستان مرا به دنیای خودش راه داد.صبا خوبم که خیلی وقت است نمینویسد.و....بسیارند دل نوشته هایی را که دوست دارم اما فقط به واسطه دنیای مجازی و خواندن وبلاگشان میشناسمشان.مثل زیتون..شراگیم..نیما نیلیان....
خانه تکانی را از وبلاگم شروع کردم .میخواهم بدون قاشق چنگال حرف بزنم..با دوستانم از خودم کمی از روزمرگی هایم بگویم ...و هر وقت خواستم واژه ها را ادبی تردر لابلای وبلاگم بگنجانم.فکر کنم اینجوری بیشتر خودم هستم تا فقط محدود شوم به ادبیاتی که هر از گاهی به سراغم میاید.
ارزوهای من در سال نو:
ازادی تمامی زندانی های سیاسی.
ازدای به واقع زنان و گرفتن حقوق پایمال شده امان.
بزرگترین اروزیم :هیچ کودک گرسنه ای را با چشمان حسرت بار نبینم..
تا دوازدهم فروردین کره کره را پایین می کشم.
برای دوستان بلاگرم سالی مملو از کامنت و خواننده ارزو می کنم.
