یک فامیل و دوست عزیزی افلاینی برام گذاشته بود که فضای وبلاگم غمگینه.خوب این بر میگرده به روح من. ناملایمتها دلشوره هایی که ذره ای ماهیت واقعی ندارند و مال من نبودند .وای که چه زندگی سخت و پر رنجی را پشت سر گذاشتم.گاهی به ادما که نگاه میکردم با خودم میگفتم اینا هم مثل من هستند؟یا بهتر؟یا بدتر؟وقتی به دخترام نگاه میکنم که سرشار از زندگی و نشاط هستند با خودم عهد و پیمان میبندم که نگذارم روزگار مثل خودم برایشان بگذرد..اما من به تنهایی کارهای نیستم.خودم را در نقش یک زن با تمامی خواسته های به حقش فراموش کردم و زندگی ام را یکسره صرف دو دخترم کردم که نمیدانم درسته یا غلط..احساس میکنم برای پیر شدن  خیلی زوده اما از طرفی جوان بودنم به چه دردم میخوره؟چند وقته  در ایینه که خودمو نگاه میکنم علامت پیری را نمیبینم اما از نشاط و جوانی هم خبری نیست.زمانی شب که میخواستم بخوابم با فکر اینکه سروی به مدرسه میره و من هم یه روزنامه صبح از دکه روزنامه فروشی میگیرم و تا امدن بچه از مدرسه هم به اشپزیم میرسم هم به موزیک گوش دادن و هم روزنامه خوندن با شوق چشمانم را می بستم اما حالا...............................

نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان 1384ساعت 22:22 توسط بنفشه| |